استغفار و توبه نموده‌اند ، از اين قبيل بوده است ، نه از قبيل گناهانى كه ديگران انجام مىدهند ؛ زيرا آنان خود مىدانستند كه داراى مقام ولايت و عصمتند و خود مىفرمودند صاحب اين مقام از گناه صغيره و كبيره مصون است . بنابراين مىتوان گفت گناه بر دو قسم است : گناه حقيقى ؛ يعنى عمل مخالف اوامر و نواهى خداوند . و گناه نسبى و اضافى ، يعنى عملى كه با ملاحظهء مقام و شخصيّت عامل ، غير مناسب است . آنچه مسلّم است گناه قسم اوّل از معصومين سر نمىزند ولى قسم دوّم - كه به تعبير اهل فنّ " ترك اولى " ناميده مىشود - صدورش از معصوم ممكن است . والبته كيفر اين قسم - اگر بخشوده نشود - به تناسب خودش خواهد بود . على الظاهر گرفتاريهاى بعضى از انبيا - نظير ابتلاى حضرت يعقوب به فراق فرزندش ، حضرت يوسف به زندان طويل المدّت و حضرت يونس به حبس و تبعيد تحت البحرى - كيفر اين‌گونه اعمال بوده‌است ، گرچه احتمالات ديگرى هم هست . بخش ششم . توسّل به معصوم برخى از مسلمين راجع به درخواست حاجت از معصوم و متوسّل شدن به ارواح مطهّر آنها و بوسيدن در و ديوار حرمها و مشاهد مشرّفه ، ايراد و اعتراض دارند و آن را سخت تقبيح مىكنند . معترضان چنين مىپندارند كه اين اعمال ، نوعى بدعت ، و يكى از گناهان كبيره است . عدّه‌اى از اينان افراطىاند و اين اعمال را شعبه‌اى از كفر و شرك مىبينند ؛ چه آنكه اين كارها پرستش مخلوق است و عبادت مخلوق ، كفر و شرك است . لكن اين‌گونه پندارها غير صحيح و بى دليل است ؛ بلكه صادر شدن چنين فتواهايى ، ريشه‌هاى سياسى و استعمارى دارد و منشأش ايجاد تفرقه ميان